The Concept of “Takalluf” among Scholars of Qurʾānic Readings An Applied Study

Main Article Content

Omaimah Abdulrahman Halabi

Abstract

This study examines the concept of takalluf by defining it linguistically and in Sharʿī terminology, and by analyzing its classifications and applications among Qurʾān reciters and scholars of qirāʾāt. It highlights areas where certain scholars engaged in takalluf, the responses of leading imams to these practices, and the resulting implications for the discipline of Qurʾānic readings. The research employs descriptive–inductive and applied methodologies.


The findings indicate that the term takalluf was used inconsistently: at times in its general linguistic sense, and at other times in its more precise juristic usage. Through inductive analysis, the study identifies two main types of takalluf: praiseworthy, referring to the diligence and endurance required of students in acquiring qirāʾāt; and blameworthy, referring to unnecessary or excessive practices. The latter includes exaggeration in transmission and instruction (iqrāʾ), reciting in unauthenticated Arabic dialects, strained justifications of Qurʾānic orthography, unjustified weakening of established readings, employing anomalous readings (qirāʾāt shādhdhah) to support invalid interpretations, and artificial phonetic explanations of canonical recitations.


The study recommends further examination of technical terms used by qirāʾāt scholars—such as taʿassuf and ʿaṭf—alongside a more comprehensive treatment of takalluf, particularly in the field of tawjīh al-qirāʾāt. It also calls for research into the phenomena of laxity and extremism in transmission, their causes, and their broader effects on Qurʾānic studies.․․.

Article Details

How to Cite
Halabi, O. A. (2026). The Concept of “Takalluf” among Scholars of Qurʾānic Readings An Applied Study. CINEFORUM, 66(S5), 270–280. https://doi.org/10.66669/cineforum.v66iS5.1429
Section
Original Articles

References

First: The Holy Qurʾān.

Second: Printed Books:

Al-Azharī, M. A. (1991). Maʿānī al-Qirāʾāt (A. A. Al-Jibrīn, Ed.; 1st ed.). Maktabat al-Rushd.

Al-Bāqūlī, A. H. A. (2001). Iʿrāb al-Qurʾān (A. M. Al-Kharrāṭ, Ed.; 1st ed.). Dār al-Kutub al-ʿIlmiyyah.

Al-Dāraquṭnī, A. O. (1988). Al-Afrād (M. Z. Al-Salafī, Ed.; 1st ed.). Dār Ṭaybah.

Al-Dānī, O. S. (1986). Al-Muḥkam fī Naqṭ al-Maṣāḥif (ʿA. Ḥasan, Ed.; 2nd ed.). Dār al-Fikr.

Al-Dānī, O. S. (2004). Al-Taysīr fī al-Qirāʾāt al-Sabʿ (Ḥ. S. Al-Ḍāmin, Ed.; 1st ed.). Dār al-Bashāʾir al-Islāmiyyah.

Al-Dhahabī, M. A. (1997). Maʿrifat al-Qurrāʾ al-Kibār ʿalā al-Ṭabaqāt wa-l-Amṣār (B. A. Maʿrūf, Ed.; 1st ed.). Muʾassasat al-Risālah.

Al-Fayrūzābādī, M. Y. (1973). Baṣāʾir Dhawī al-Tamyīz fī Laṭāʾif al-Kitāb al-ʿAzīz (M. A. Al-Najjār, Ed.; 1st ed.). Al-Majlis al-Aʿlā li-l-Shuʾūn al-Islāmiyyah.

Al-Hudhalī, Y. A. (2006). Al-Kāmil fī al-Qirāʾāt al-ʿAshr wa-l-Arbaʿīn al-Zāʾidah ʿAlayhā (J. S. Al-Shāyib, Ed.; 1st ed.). Muʾassasat Samā.

Al-Jurjānī, M. Y. (1980). Al-Taʿrīfāt (3rd ed.). Dār al-Fikr.

Al-Khaṭīb, A. M. (2000). Muʿjam al-Qirāʾāt al-Qurʾāniyyah (1st ed.). Dār Saʿd al-Dīn.

Al-Manāwī, M. A. (1985). Al-Taʿrīfāt (1st ed.). Dār al-Fikr.

Al-Manāwī, M. A. (1989). Al-Tawqīf ʿalā Muhimmāt al-Taʿārīf. Dār al-Fikr.

Al-Naḥḥās, A. M. (2000). Iʿrāb al-Qurʾān (A. K. Ibrāhīm, Ed.; 1st ed.). Dār al-Kutub al-ʿIlmiyyah.

Al-Nawawī, Y. S. (1995). Al-Tibyān fī Ādāb Ḥamalat al-Qurʾān (ʿA. Al-Arnāʾūṭ, Ed.; 1st ed.). Dār al-Fikr.

Al-Nawawī, Y. S. (2010). Riyāḍ al-Ṣāliḥīn (M. N. Al-Fahl, Ed.; 1st ed.). Dār Ibn al-Jawzī.

Al-Qāḍī, A. A. (2002). Muqaddimāt fī ʿIlm al-Qirāʾāt (1st ed.). Maktabat al-Nahḍah al-Miṣriyyah.

Al-Qāḍī, A. A. (n.d.). Madkhal fī ʿUlūm al-Qirāʾāt. Maktabat al-Nahḍah al-Miṣriyyah.

Al-Qaysī, M. A. (1987). Mushkil Iʿrāb al-Qurʾān (Ḥ. S. Al-Ḍāmin, Ed.; 2nd ed.). Dār al-Bashāʾir al-Islāmiyyah.

Al-Suyūṭī, J. (1995). Al-Itqān fī ʿUlūm al-Qurʾān (2nd ed.). Dār al-Kutub al-ʿIlmiyyah.

Al-Ṭabāṭabāʾī, M. Ḥ. (1998). Al-Taḥrīr wa-l-Tanwīr (1st ed.). Dār Iḥyāʾ al-Turāth al-ʿArabī.

Al-Zamakhsharī, M. O. (1987a). Al-Kashshāf ʿan Ḥaqāʾiq Ghawāmiḍ al-Tanzīl (3rd ed.). Dār al-Kitāb al-ʿArabī.

Al-Zamakhsharī, M. O. (1987b). Al-Mufradāt fī Gharīb al-Qurʾān (2nd ed.). Dār al-Kitāb al-ʿArabī.

Al-Zarqānī, M. A. (1994). Manāhil al-ʿIrfān fī ʿUlūm al-Qurʾān (1st ed.). Dār al-Maʿrifah.

Abū Ḥayyān al-Andalusī, M. Y. (1999). Al-Baḥr al-Muḥīṭ fī al-Tafsīr (Ṣ. M. Jamīl, Ed.; 1st ed.). Dār al-Fikr.

Abū Shāmah, A. I. (1998). Ibrāz al-Maʿānī min Ḥirz al-Amānī (1st ed.). Dār al-Kutub al-ʿIlmiyyah.

Abū Shahbah, M. M. (2002). Al-Madkhal li-Dirāsat al-Qurʾān al-Karīm (2nd ed.). Maktabat al-Sunnah.

ʿAṭṭār, A. A. (1987). Al-Ṣiḥāḥ Tāj al-Lughah wa-Ṣiḥāḥ al-ʿArabiyyah (4th ed.). Dār al-ʿIlm li-l-Malāyīn.

ʿAṭiyyah, Q. N. (1994). Ghāyat al-Murīd fī ʿIlm al-Tajwīd (4th ed.). Dār al-Taqwā.

Ibn al-Athīr, J. (1980). Al-Nihāyah fī Gharīb al-Ḥadīth wa-l-Athar (1st ed.). Dār al-Fikr.

Ibn Fāris, A. (1997). Maqāyīs al-Lughah (M. A. Karīm, Ed.; 1st ed.). Dār al-Kutub al-ʿIlmiyyah.

Ibn Jinnī, O. (1966). Al-Muḥtasab fī Tabyīn Wujūh Shādhdh al-Qirāʾāt wa-l-Īḍāḥ ʿAnhā (A. N. Nāṣif et al., Eds.; 1st ed.). Al-Majlis al-Aʿlā li-l-Shuʾūn al-Islāmiyyah.

Ibn al-Jazarī, M. M. (1932). Ghāyat al-Nihāyah fī Ṭabaqāt al-Qurrāʾ (G. Bergsträsser, Ed.; 1st ed.). Maktabat Ibn Taymiyyah.

Ibn al-Jazarī, M. M. (1998). Al-Nashr fī al-Qirāʾāt al-ʿAshr (ʿA. Al-Ḍabbāʿ, Ed.; 1st ed.). Dār al-Kutub al-ʿIlmiyyah.

Ibn al-Jazarī, M. M. (2000a). Al-Muqaddimah al-Jazariyyah (1st ed.). Dār al-Kutub al-ʿIlmiyyah.

Ibn al-Jazarī, M. M. (2000b). Sharḥ Ṭayyibat al-Nashr fī al-Qirāʾāt (1st ed.). Dār al-Kutub al-ʿIlmiyyah.

Ibn Mujāhid, A. M. (1980). Al-Sabʿah fī al-Qirāʾāt (S. Ḍayf, Ed.; 2nd ed.). Dār al-Maʿārif.

Ibn al-Qāṣiḥ, A. M. (2002). Sirāj al-Qāriʾ al-Mubtadī wa-Tadhkirat al-Muqriʾ al-Muntahī (M. T. Al-Zuʿbī, Ed.; 1st ed.). Dār al-Kutub al-ʿIlmiyyah.

Muslim, I. M. (1985). Ṣaḥīḥ Muslim (N. Al-Albānī, Ed.; 2nd ed.). Dār al-Fikr.

Qaddūrī, G. A. (2003). Muḥāḍarāt fī ʿUlūm al-Qurʾān (1st ed.). Dār ʿAmmār.

Shaʿbān, M. I. (2012). Rasm al-Maṣḥaf Tawqīfī ʿalā Qawl al-Jumhūr (3rd ed.). Dār al-Salām